Η εκδήλωση διεξάγεται υπό τη διοργάνωση της «ΠΟΣΓΚΑμεΑ» με σκοπό την ενίσχυση της αυτοσυνηγορίας, την ανάδειξη της αυθεντικής εμπειρίας των ατόμων με νοητική αναπηρία, αυτισμό, σύνδρομο Down και τη συμβολή στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας όπου δεν μιλάμε «για» τα άτομα με αναπηρία, αλλά ακούμε τα ίδια για τα θέματα που τα αφορούν. Για εμάς, η «συνεξέλιξη» δεν είναι αφηρημένη έννοια. Ξεκινά όταν δίνουμε πραγματικά τον λόγο και όταν επιλέγουμε να ακούσουμε. Και σε αυτή τη διαδικασία, οι ωφελούμενοι είμαστε όλοι/ες εμείς.....

Κάθε παιδί έχει δικαίωμα να πηγαίνει στο σχολείο χωρίς φόβο και χωρίς να απολογείται για τη διαφορετικότητά του, νιώθοντας ότι αποτελεί ισότιμο μέλος της σχολικής κοινότητας. Για τα παιδιά που δυσκολεύονται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή να αναφέρουν όσα βιώνουν, η σιωπή μπορεί να μετατραπεί σε έναν δεύτερο αποκλεισμό...

Η ΠΟΣΓΚΑμεΑ, όλοι/ες εμείς, οι γονείς και κηδεμόνες των ατόμων με νοητική αναπηρία, με αυτισμό, με σύνδρομο Down, με εγκεφαλική παράλυση, με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες και κάθε ανηλίκου με κάθε μορφή αναπηρίας…Δεν έχουμε μάθει να συνηθίζουμε. Έχουμε μάθει να επιμένουμε...

Καλούμε κάθε γονέα, κάθε φροντιστή, κάθε ενεργό πολίτη, κάθε σωματείο και κάθε φορέα να διαδώσει τη Διακήρυξη της ΕΣΑμεΑ. Να την κάνει γνωστή, να τη μεταφέρει στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στις τοπικές κοινότητες. Να στηρίξει τις διεκδικήσεις και να απαιτήσει μαζί μας το αυτονόητο: μια κοινωνία που δεν αφήνει κανέναν πίσω...

Η ΠΟΣΓΚΑμεΑ εκφράζει τη βαθιά της συντριβή για τον αδόκητο χαμό της 13χρονης μαθήτριας σε ειδικό σχολείο του Πειραιά. Ως γονείς και κηδεμόνες παιδιών με κάθε μορφή αναπηρίας και των ατόμων με νοητική αναπηρία, αυτισμό, σύνδρομο Down, εγκεφαλική παράλυση, βαριές και πολλαπλές αναπηρίες – των μαθητών και μαθητριών με τη μεγαλύτερη ευαλωτότητα – βιώνουμε με αγωνία και οδύνη αυτό το τραγικό γεγονός.

Τα παιδιά με αναπηρία δεν ζητούν «εξαιρέσεις». Ζητούν να λογίζονται, να υποστηρίζονται, να συμμετέχουν και να ακούγονται. Και παρότι οι Συμβάσεις κατοχυρώνουν αυτό το δικαίωμά τους, η φωνή τους δεν φτάνει πάντα εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις. Όχι επειδή δεν έχουν άποψη, αλλά επειδή οι θεσμοί και το περιβάλλον τους δυσκολεύονται ακόμη να αναγνωρίσουν και να ενσωματώσουν αυτή τη φωνή στις διαδικασίες.

Οι ΣΥΔ δεν αφαιρούν τίποτα από κανέναν. Δεν στερούν χώρους, δεν επιβαρύνουν γειτονιές, δεν διαταράσσουν ισορροπίες. Αντιθέτως, προσθέτουν αξία, καλλιεργούν ενσυναίσθηση και ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Είναι κατοικίες ζωής, ένας άλλος τρόπος να νοηθεί η κοινωνία: ανοιχτή, δίκαιη, συμπεριληπτική.