Ειδικότερα, το ζήτημα της μεταφοράς μαθητών/τριών με αναπηρία εξακολουθεί να παραμένει άλυτο, με ιδιαίτερα χαρακτηριστική την περίπτωση μαθητή με κινητική αναπηρία, ο οποίος, επί σειρά μηνών, στερείται τη φυσική του παρουσία στο σχολικό περιβάλλον λόγω μη εξασφάλισης κατάλληλου μεταφορικού μέσου. Η επίκληση διοικητικών δυσχερειών ή επαναλαμβανόμενων άγονων διαδικασιών δεν δύναται να λειτουργεί ως μόνιμο άλλοθι, όταν το αποτέλεσμα είναι ο αποκλεισμός μαθητή από τη σχολική φοίτηση. Η μεταφορά των μαθητών/τριών με αναπηρία από και προς τις σχολικές μονάδες συνιστά αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όχι επικουρική παροχή...

Επισημαίνεται, περαιτέρω, ότι η χρονική συγκυρία κατά την οποία αναδεικνύεται εκ νέου το ζήτημα – ήτοι προς το τέλος της χειμερινής περιόδου – δεν δύναται να λειτουργήσει απομειωτικά ως προς τη βαρύτητα και την αναγκαιότητα άμεσης επίλυσής του.....

Πολλά από τα ζητήματα που αναφέρονται στο παρόν έχουν τεθεί επανειλημμένα και διαχρονικά υπόψη των πολιτικών ηγεσιών του Υπουργείου Υγείας, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν τύχει της αναγκαίας θεσμικής προτεραιοποίησης και πρακτικής αντιμετώπισης. Για τον λόγο αυτόν, θεωρούμε ιδιαιτέρως σημαντικό να εξεταστούν, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων σας, ως προς την οργάνωση, λειτουργία και εποπτεία των υπηρεσιών υγείας. Ειδικότερα, θα επιθυμούσαμε να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα:

Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η ΠΟΣΓΚΑμεΑ εκφράζει τον έντονο προβληματισμό της για τη διαχρονική μετάθεση ενός ζητήματος που η ίδια η Πολιτεία έχει αναγνωρίσει ως στρατηγικής σημασίας και εκτιμά ότι καθίσταται αναγκαία όχι απλώς η παροχή ενημέρωσης, αλλά η ρητή πολιτική τοποθέτηση των αρμόδιων Υπουργείων ως προς το εάν και πότε προτίθενται να προχωρήσουν στη θέσπιση ενιαίου και καθολικού θεσμικού πλαισίου υποστηριζόμενης απασχόλησης για τα άτομα με αναπηρία, συνοδευόμενου από σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, ώστε να διασφαλιστεί ότι το αναγνωρισμένο δικαίωμα δεν θα παραμείνει σε καθεστώς παρατεταμένης εκκρεμότητας...

Οφείλει, επίσης, να υπενθυμίσει, με κάθε σαφήνεια, ότι έως ότου καταστεί εφικτή και ουσιαστική η μετάβαση σε ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό σύστημα αποϊδρυματοποίησης και υποστήριξης της διαβίωσης στην κοινότητα, η ελληνική Πολιτεία φέρει ακέραια, αδιαίρετη και μη μεταθέσιμη την ευθύνη να διασφαλίζει, όσο υφίστανται και λειτουργούν δομές κλειστής φροντίδας, τις απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις ασφάλειας, επαρκούς στελέχωσης, εποπτείας και αξιοπρεπούς διαβίωσης για τα άτομα που διαμένουν σε αυτές. Η αποϊδρυματοποίηση δεν μπορεί ούτε να ταυτίζεται με την απλή αποσυμφόρηση των δομών ιδρυματικής φροντίδας ούτε να προωθείται εις βάρος των ατόμων με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες που εξακολουθούν να διαβιούν σε αυτές.

Στην πράξη, ένα τέτοιο χρονοδιάγραμμα δεν συνιστά άμεση πολιτική δέσμευση ανταπόκρισης, αλλά μια ακόμη θεσμοθετημένη αναβολή, η οποία μεταθέτει το κόστος της αδράνειας στις οικογένειες που ήδη, επί δεκαετίες, επωμίζονται μόνες τους το βάρος της φροντίδας. Συνιστά αναγνώριση προβλήματος με μετακύλιση της λύσης όχι απλώς σε μακρινό μέλλον, αλλά και σε ασύμβατο με τη φύση των αναγκών που καλείται να καλύψει...

Παρά ταύτα, η αναγνώριση αυτή περιορίστηκε αποκλειστικά στη συγκεκριμένη κατηγορία, χωρίς να αποτελέσει κρίκο θεσμικής συνέχειας. Ειδικότερα, ενώ η συλλογιστική, ο σκοπός και η φύση των επιδομάτων βαριάς νοητικής αναπηρίας και βαριάς αναπηρίας είναι ουσιωδώς όμοια, η αντίστοιχη αποσύνδεση για τη δεύτερη κατηγορία εξακολουθεί να μην έχει υλοποιηθεί. Η αποσπασματική αυτή προσέγγιση προκαλεί αδικαιολόγητο ρήγμα στη συνοχή της κοινωνικής πολιτικής, υπονομεύει την αντίληψη της γραμμικής προόδου στην κοινωνική προστασία των ευάλωτων πολιτών και παγιώνει άνιση μεταχείριση σε βάρος τους...