Στην πράξη, ένα τέτοιο χρονοδιάγραμμα δεν συνιστά άμεση πολιτική δέσμευση ανταπόκρισης, αλλά μια ακόμη θεσμοθετημένη αναβολή, η οποία μεταθέτει το κόστος της αδράνειας στις οικογένειες που ήδη, επί δεκαετίες, επωμίζονται μόνες τους το βάρος της φροντίδας. Συνιστά αναγνώριση προβλήματος με μετακύλιση της λύσης όχι απλώς σε μακρινό μέλλον, αλλά και σε ασύμβατο με τη φύση των αναγκών που καλείται να καλύψει...

Οφείλει, επίσης, να υπενθυμίσει, με κάθε σαφήνεια, ότι έως ότου καταστεί εφικτή και ουσιαστική η μετάβαση σε ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό σύστημα αποϊδρυματοποίησης και υποστήριξης της διαβίωσης στην κοινότητα, η ελληνική Πολιτεία φέρει ακέραια, αδιαίρετη και μη μεταθέσιμη την ευθύνη να διασφαλίζει, όσο υφίστανται και λειτουργούν δομές κλειστής φροντίδας, τις απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις ασφάλειας, επαρκούς στελέχωσης, εποπτείας και αξιοπρεπούς διαβίωσης για τα άτομα που διαμένουν σε αυτές. Η αποϊδρυματοποίηση δεν μπορεί ούτε να ταυτίζεται με την απλή αποσυμφόρηση των δομών ιδρυματικής φροντίδας ούτε να προωθείται εις βάρος των ατόμων με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες που εξακολουθούν να διαβιούν σε αυτές.

Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η ΠΟΣΓΚΑμεΑ εκφράζει τον έντονο προβληματισμό της για τη διαχρονική μετάθεση ενός ζητήματος που η ίδια η Πολιτεία έχει αναγνωρίσει ως στρατηγικής σημασίας και εκτιμά ότι καθίσταται αναγκαία όχι απλώς η παροχή ενημέρωσης, αλλά η ρητή πολιτική τοποθέτηση των αρμόδιων Υπουργείων ως προς το εάν και πότε προτίθενται να προχωρήσουν στη θέσπιση ενιαίου και καθολικού θεσμικού πλαισίου υποστηριζόμενης απασχόλησης για τα άτομα με αναπηρία, συνοδευόμενου από σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, ώστε να διασφαλιστεί ότι το αναγνωρισμένο δικαίωμα δεν θα παραμείνει σε καθεστώς παρατεταμένης εκκρεμότητας...