Το παραπάνω απόσπασμα από το 3ο Δελτίο Στατιστικής Πληροφόρησης 2025 του Παρατηρητηρίου Θεμάτων Αναπηρίας της ΕΣΑμεΑ (18/02/2026) δεν αποτελεί γενική διαπίστωση. Αποτυπώνει με ακρίβεια τη σημερινή πραγματικότητα που βιώνει και η εκπαιδευτική κοινότητα του 1ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ξάνθης.....

Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η ΠΟΣΓΚΑμεΑ εκφράζει τον έντονο προβληματισμό της για τη διαχρονική μετάθεση ενός ζητήματος που η ίδια η Πολιτεία έχει αναγνωρίσει ως στρατηγικής σημασίας και εκτιμά ότι καθίσταται αναγκαία όχι απλώς η παροχή ενημέρωσης, αλλά η ρητή πολιτική τοποθέτηση των αρμόδιων Υπουργείων ως προς το εάν και πότε προτίθενται να προχωρήσουν στη θέσπιση ενιαίου και καθολικού θεσμικού πλαισίου υποστηριζόμενης απασχόλησης για τα άτομα με αναπηρία, συνοδευόμενου από σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, ώστε να διασφαλιστεί ότι το αναγνωρισμένο δικαίωμα δεν θα παραμείνει σε καθεστώς παρατεταμένης εκκρεμότητας...

Η ΠΟΣΓΚΑμεΑ ενημερώνει ότι, σύμφωνα με δελτίο Τύπου του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας (09.02.2026), το πρόγραμμα Πρώιμης Παιδικής Παρέμβασης παρατείνεται έως τον Ιούνιο 2026 με χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ενώ έχει διασφαλιστεί η απρόσκοπτη συνέχισή του μέσω ΕΣΠΑ, χωρίς κενό στη στήριξη των ωφελούμενων παιδιών και οικογενειών.... 

Η ΠΟΣΓΚΑμεΑ καταγράφει τις ανωτέρω διαβεβαιώσεις και πληροφορίες, επισημαίνει ωστόσο ότι η εμπειρία των προηγούμενων ετών έχει καταδείξει με σαφήνεια πως η επιτυχής υλοποίηση του Κ.Π. ΑμεΑ δεν μπορεί να στηρίζεται σε γενικές προθέσεις, αλλά προϋποθέτει συγκεκριμένες αποφάσεις, σαφή χρονοδιαγράμματα και έγκαιρη ανάληψη ευθυνών από όλους τους αρμόδιους φορείς. Η Ομοσπονδία υπογραμμίζει ότι ο διαθέσιμος χρόνος προετοιμασίας είναι αντικειμενικά περιορισμένος και ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση επαναφέρει γνωστές δυσλειτουργίες, με άμεσο αντίκτυπο στην ποιότητα, στην ασφάλεια και στην αξιοπρέπεια της φιλοξενίας των ατόμων με αναπηρία.

Οφείλει, επίσης, να υπενθυμίσει, με κάθε σαφήνεια, ότι έως ότου καταστεί εφικτή και ουσιαστική η μετάβαση σε ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό σύστημα αποϊδρυματοποίησης και υποστήριξης της διαβίωσης στην κοινότητα, η ελληνική Πολιτεία φέρει ακέραια, αδιαίρετη και μη μεταθέσιμη την ευθύνη να διασφαλίζει, όσο υφίστανται και λειτουργούν δομές κλειστής φροντίδας, τις απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις ασφάλειας, επαρκούς στελέχωσης, εποπτείας και αξιοπρεπούς διαβίωσης για τα άτομα που διαμένουν σε αυτές. Η αποϊδρυματοποίηση δεν μπορεί ούτε να ταυτίζεται με την απλή αποσυμφόρηση των δομών ιδρυματικής φροντίδας ούτε να προωθείται εις βάρος των ατόμων με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες που εξακολουθούν να διαβιούν σε αυτές.

Στην πράξη, ένα τέτοιο χρονοδιάγραμμα δεν συνιστά άμεση πολιτική δέσμευση ανταπόκρισης, αλλά μια ακόμη θεσμοθετημένη αναβολή, η οποία μεταθέτει το κόστος της αδράνειας στις οικογένειες που ήδη, επί δεκαετίες, επωμίζονται μόνες τους το βάρος της φροντίδας. Συνιστά αναγνώριση προβλήματος με μετακύλιση της λύσης όχι απλώς σε μακρινό μέλλον, αλλά και σε ασύμβατο με τη φύση των αναγκών που καλείται να καλύψει...

Παρά ταύτα, η αναγνώριση αυτή περιορίστηκε αποκλειστικά στη συγκεκριμένη κατηγορία, χωρίς να αποτελέσει κρίκο θεσμικής συνέχειας. Ειδικότερα, ενώ η συλλογιστική, ο σκοπός και η φύση των επιδομάτων βαριάς νοητικής αναπηρίας και βαριάς αναπηρίας είναι ουσιωδώς όμοια, η αντίστοιχη αποσύνδεση για τη δεύτερη κατηγορία εξακολουθεί να μην έχει υλοποιηθεί. Η αποσπασματική αυτή προσέγγιση προκαλεί αδικαιολόγητο ρήγμα στη συνοχή της κοινωνικής πολιτικής, υπονομεύει την αντίληψη της γραμμικής προόδου στην κοινωνική προστασία των ευάλωτων πολιτών και παγιώνει άνιση μεταχείριση σε βάρος τους...