Όταν η ανάπτυξη υπηρεσιών στην κοινότητα συνδέεται ολοένα και περισσότερο με συγκεντρωτικά μοντέλα λειτουργίας, επενδυτικές λογικές και σχήματα διοικητικής και οικονομικής βιωσιμότητας, υπάρχει ο κίνδυνος το δικαίωμα να προσαρμόζεται στις ανάγκες του μοντέλου και όχι το μοντέλο στις ανάγκες και τα δικαιώματα του ανθρώπου. Σε αυτή την περίπτωση, ο άνθρωπος παύει σταδιακά να αντιμετωπίζεται ως ισότιμος πολίτης και αντιμετωπίζεται ως «μονάδα φροντίδας» ή ως μέρος ενός διαχειρίσιμου «πληθυσμού φροντίδας».