Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται, αφενός, στον εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό δημόσιων οδοντιατρικών μονάδων που διαθέτουν την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή και αναισθησιολογική υποστήριξη ώστε να εξυπηρετούν με ασφάλεια περιστατικά υπό γενική ή περιοχική αναισθησία ή μέθη και, αφετέρου, στη δημιουργία πολύμηνων, συχνά δε και απαγορευτικών, λιστών αναμονής, οι οποίες στην πράξη αναιρούν τον προληπτικό και θεραπευτικό χαρακτήρα της παρεχόμενης φροντίδας.