Έκδηλη, όμως, παραμένει η βαθιά μας ανησυχία για το γεγονός πως τα παιδιά μας, κατά βάση λόγω της αναπηρίας τους (κινητικούς περιορισμούς, μαθησιακές δυσκολίες, δυσχέρειες στο σχετίζεσθαι κ.α.) και της ‘διαφορετικότητας’ που συνεπιφέρει, αποτελούν ευκολότερα ή/και συχνότερα θύματα στοχοποίησης, που καταγράφουν υψηλότερα ποσοστά σχολικού εκφοβισμού συγκριτικά με τους/τις συνομηλίκους τους χωρίς αναπηρία, ανεξαρτήτως φοίτησης στα γενικά ή στα ειδικά εκπαιδευτικά πλαίσια. Read more

Θεωρούμε πως, υπό το πρίσμα των ανωτέρω, μελλοντικά καθίσταται αναγκαία η εκπόνηση ενός ενιαίου και συμπεριληπτικού πλαισίου ελάχιστων προδιαγραφών λειτουργίας και πρακτικής, συμπεριλαμβανομένης της δεοντολογίας αναφορικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής των παιδιών που διαβιούν σε ΜοΠΠ, τόσο για τις δημοσίου όσο και για τις ιδιωτικού δικαίου μονάδες παιδικής προστασίας. Το εγχείρημα, αδιαμφισβήτητα, προϋποθέτει και μπορεί να προκύψει ως αποτέλεσμα διαβούλευ&

Μετά λύπης και δυσφορίας επανερχόμαστε σήμερα στο ακανθώδες (;) αυτό ζήτημα, πληροφορούμενοι/ες ότι παρά τις συνεχείς οχλήσεις και τα επανειλημμένα αιτήματα των εργαζόμενων, των οικογενειών μαθητών/τριών με αναπηρία και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων τους στην περιοχή επιρροής του 2^ου ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ. Β’ Αθήνας, οι αρμόδιες υπηρεσίες της Περιφέρειας δεν έχουν καταλήξει, δύο χρόνια και πλέον (!), σε οριστικές λύσεις για την επαρκή αντιμετώπιση του στεγαστικού ζητήματος του Κέντρου.