ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Η ΠΟΣΓΚΑμεΑ αποχαιρετά τον Μιχάλη Μήγγο….

Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον χαμό του Μιχάλη Μήγγου, ενός ανθρώπου που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και αγωνιστικότητα το αναπηρικό κίνημα, αφιερώνοντας τη ζωή του στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους...

Δοθέντων των ανωτέρω, η ΠΟΣΓΚΑμεΑ επαναλαμβάνει τη θέση της ότι η έγκαιρη και αποτελεσματική προετοιμασία της τρέχουσας κατασκηνωτικής χρονιάς δεν δύναται να περιορίζεται σε αποσπασματικές ή διμερείς επικοινωνίες, αλλά προϋποθέτει τη θεσμικά οργανωμένη και ουσιαστική συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων μερών, στο πλαίσιο ενός ενιαίου και δομημένου διαλόγου, με σαφή κατανομή ρόλων και ανάληψη αμοιβαίων δεσμεύσεων.

Ειδικά στο πεδίο της υποστηριζόμενης διαβίωσης, κάθε τέτοια χρονική υστέρηση μεταφράζεται σε διαιώνιση του ιδρυματισμού ή σε παραμονή ατόμων με βαριές αναπηρίες εντός των ιδρυματικών δομών, σε ακατάλληλες ή/και επισφαλείς συνθήκες, έκβαση που αντίκειται ευθέως στις αρχές της αξιοπρέπειας και της σκοπούμενης κοινωνικής τους ένταξης.

Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται, αφενός, στον εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό δημόσιων οδοντιατρικών μονάδων που διαθέτουν την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή και αναισθησιολογική υποστήριξη ώστε να εξυπηρετούν με ασφάλεια περιστατικά υπό γενική ή περιοχική αναισθησία ή μέθη και, αφετέρου, στη δημιουργία πολύμηνων, συχνά δε και απαγορευτικών, λιστών αναμονής, οι οποίες στην πράξη αναιρούν τον προληπτικό και θεραπευτικό χαρακτήρα της παρεχόμενης φροντίδας.

Για τα άτομα στο φάσμα του αυτισμού, οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις συνδέονται κυρίως με την αισθητηριακή και ψυχοκοινωνική διάσταση της μετακίνησης (αισθητηριακά και ψυχοκοινωνικά εμπόδια). Ο θόρυβος, ο συνωστισμός, ο έντονος φωτισμός, οι απρόβλεπτες αλλαγές και η έλλειψη προβλεψιμότητας (σαφής προετοιμασία για τη διαδρομή) προκαλούν συνθήκες υπερφόρτισης, που συχνά οδηγούν σε συναισθηματικές εξάρσεις και κρίσεις άγχους....

Σε γενικές γραμμές το πλαίσιο τροποποιήσεων κινείται σε θετική και λειτουργική κατεύθυνση, ενισχύει την ευελιξία στελέχωσης των Κέντρων, παρέχει ευρύτερα περιθώρια προσαρμογής των ειδικοτήτων στις πραγματικές ανάγκες των ωφελούμενων με αναπηρία και της φύσης της αναπηρίας τους, διασφαλίζει την αναγκαία επάρκεια επιστημονικού προσωπικού ανά κατηγορία και αριθμό εξυπηρετούμενων ατόμων με αναπηρία.