Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, η ΠΟΣΓΚΑμεΑ εκφράζει τον έντονο προβληματισμό της για τη διαχρονική μετάθεση ενός ζητήματος που η ίδια η Πολιτεία έχει αναγνωρίσει ως στρατηγικής σημασίας και εκτιμά ότι καθίσταται αναγκαία όχι απλώς η παροχή ενημέρωσης, αλλά η ρητή πολιτική τοποθέτηση των αρμόδιων Υπουργείων ως προς το εάν και πότε προτίθενται να προχωρήσουν στη θέσπιση ενιαίου και καθολικού θεσμικού πλαισίου υποστηριζόμενης απασχόλησης για τα άτομα με αναπηρία, συνοδευόμενου από σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, ώστε να διασφαλιστεί ότι το αναγνωρισμένο δικαίωμα δεν θα παραμείνει σε καθεστώς παρατεταμένης εκκρεμότητας...

Οφείλει, επίσης, να υπενθυμίσει, με κάθε σαφήνεια, ότι έως ότου καταστεί εφικτή και ουσιαστική η μετάβαση σε ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό σύστημα αποϊδρυματοποίησης και υποστήριξης της διαβίωσης στην κοινότητα, η ελληνική Πολιτεία φέρει ακέραια, αδιαίρετη και μη μεταθέσιμη την ευθύνη να διασφαλίζει, όσο υφίστανται και λειτουργούν δομές κλειστής φροντίδας, τις απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις ασφάλειας, επαρκούς στελέχωσης, εποπτείας και αξιοπρεπούς διαβίωσης για τα άτομα που διαμένουν σε αυτές. Η αποϊδρυματοποίηση δεν μπορεί ούτε να ταυτίζεται με την απλή αποσυμφόρηση των δομών ιδρυματικής φροντίδας ούτε να προωθείται εις βάρος των ατόμων με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες που εξακολουθούν να διαβιούν σε αυτές.

Στην πράξη, ένα τέτοιο χρονοδιάγραμμα δεν συνιστά άμεση πολιτική δέσμευση ανταπόκρισης, αλλά μια ακόμη θεσμοθετημένη αναβολή, η οποία μεταθέτει το κόστος της αδράνειας στις οικογένειες που ήδη, επί δεκαετίες, επωμίζονται μόνες τους το βάρος της φροντίδας. Συνιστά αναγνώριση προβλήματος με μετακύλιση της λύσης όχι απλώς σε μακρινό μέλλον, αλλά και σε ασύμβατο με τη φύση των αναγκών που καλείται να καλύψει...

Παρά ταύτα, η αναγνώριση αυτή περιορίστηκε αποκλειστικά στη συγκεκριμένη κατηγορία, χωρίς να αποτελέσει κρίκο θεσμικής συνέχειας. Ειδικότερα, ενώ η συλλογιστική, ο σκοπός και η φύση των επιδομάτων βαριάς νοητικής αναπηρίας και βαριάς αναπηρίας είναι ουσιωδώς όμοια, η αντίστοιχη αποσύνδεση για τη δεύτερη κατηγορία εξακολουθεί να μην έχει υλοποιηθεί. Η αποσπασματική αυτή προσέγγιση προκαλεί αδικαιολόγητο ρήγμα στη συνοχή της κοινωνικής πολιτικής, υπονομεύει την αντίληψη της γραμμικής προόδου στην κοινωνική προστασία των ευάλωτων πολιτών και παγιώνει άνιση μεταχείριση σε βάρος τους...

Δοθέντων των ανωτέρω, η ΠΟΣΓΚΑμεΑ επαναλαμβάνει τη θέση της ότι η έγκαιρη και αποτελεσματική προετοιμασία της τρέχουσας κατασκηνωτικής χρονιάς δεν δύναται να περιορίζεται σε αποσπασματικές ή διμερείς επικοινωνίες, αλλά προϋποθέτει τη θεσμικά οργανωμένη και ουσιαστική συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων μερών, στο πλαίσιο ενός ενιαίου και δομημένου διαλόγου, με σαφή κατανομή ρόλων και ανάληψη αμοιβαίων δεσμεύσεων.

Ειδικά στο πεδίο της υποστηριζόμενης διαβίωσης, κάθε τέτοια χρονική υστέρηση μεταφράζεται σε διαιώνιση του ιδρυματισμού ή σε παραμονή ατόμων με βαριές αναπηρίες εντός των ιδρυματικών δομών, σε ακατάλληλες ή/και επισφαλείς συνθήκες, έκβαση που αντίκειται ευθέως στις αρχές της αξιοπρέπειας και της σκοπούμενης κοινωνικής τους ένταξης.

Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται, αφενός, στον εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό δημόσιων οδοντιατρικών μονάδων που διαθέτουν την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή και αναισθησιολογική υποστήριξη ώστε να εξυπηρετούν με ασφάλεια περιστατικά υπό γενική ή περιοχική αναισθησία ή μέθη και, αφετέρου, στη δημιουργία πολύμηνων, συχνά δε και απαγορευτικών, λιστών αναμονής, οι οποίες στην πράξη αναιρούν τον προληπτικό και θεραπευτικό χαρακτήρα της παρεχόμενης φροντίδας.